Bestel uw boeken online bij Athenaeum Boekhandel!

Recensieoverzicht

U zult de grootheid niet in het totale vinden

30 januari 2017 Zou kersverse Dichter des Vaderlands Ester Naomi Perquin de internetmemes kennen die bekend staan als What people think I do? Daarin wordt in een paar plaatjes getoond hoe iedereen een andere kijk op iets kan hebben, die vaak niet strookt met de werkelijkheid. Bij Dokters bijvoorbeeld staat bij 'Wat de samenleving denkt dat ik doe' een plaatje van een golvende man bij een dure sportauto; bij 'Wat mijn vrienden denken' een afbeelding van een man met een stethoscoop; en bij 'Wat ik echt doe' zie je een jongen op de grond zitten, omringd door (studie?)boeken. In Perquins vierde bundel Meervoudig afwezig staat een echtscheidingsgedicht met de titel 'Het ongeloof bij de buren', dat me sterk aan deze memes doet denken. Wat dachten de buren dat de ik doet? In elk geval niet dat ze in een scheiding zou liggen, want 'dichters zijn toch vol van liefde, is het niet?' En wat doet de ik echt? Haar boeken in de auto laden. Een bespreking door Maarten Buser.

Het was nu stil op straat

24 januari 2017

Een familie op stand zit aan de thee, in hun statige huis in Londen. Zeven kinderen, een vader met een trots militair verleden, en boven een moeder op haar sterfbed. Zo begint De Jaren van Virginia Woolf, haar laatste roman, gepubliceerd in 1937 en nu voor het eerst naar het Nederlands vertaald door Barbara de Lange. Deze familie, de Pargiters, volgt Woolf vanaf het eind van de negentiende eeuw tot de jaren dertig van de twintigste. Maar De Jaren, met bloed, zweet en tranen geschreven, is geen standaard familie-epos, maar een dromerige dwaaltocht door vijftig jaar Britse geschiedenis.

De zwarte ervaring – grotesk en subtiel

23 januari 2017 Twee romans die de National Book Award wonnen en de penibele positie van zwarte Amerikanen aankaarten, met precies een pensioenleeftijd tussen hun publicatiedata: deze maand verschenen ze in Nederlandse vertaling. De ondergrondse spoorweg, de zesde roman van de in New York woonachtige Colson Whitehead, werd afgelopen jaar met open armen ontvangen. Ralph Ellisons Onzichtbare man uit 1952 is sinds jaar en dag een Penguin Classic en de Nederlandstalige editie verschijnt nu in de LJ Veen Klassiek-reeks, zij aan zij met Hemingway en Tolstoj (al dan niet die van de Zoeloes). Zo'n canonopname suggereert dat de roman haar werk heeft volbracht, dat 'de zwarte stem' inmiddels institutioneel wordt gehoord en gewaardeerd. Maar dat de in 1988 gemaakte vertaling van Ko Kooman juist nu opnieuw in druk komt, wijst op het tegendeel. Ik las het boek voor het eerst en voelde: de thematiek is urgenter dan ooit, resoneert op verschillende niveaus met de complexiteit van de breedgevoerde antiracismediscussies, met de zwartepietproblematiek, met de oprichting van Artikel 1.

Acht levens en een rode eeuw

17 januari 2017

Nino Haratischwili werd in 1983 geboren in Georgië en woont in Duitsland. Ze schreef de roman Het achtste leven, die de gehele twintigste eeuw omspant. De roman is in Duitsland een van de meest geprezen boeken van de afgelopen jaren. Het achtste leven is een roman van een haast Tolstojaanse omvang over liefde en haat, aanpassing en verraad. De vrouwen gaan ten onder aan brutale mannen en wodka of worden door Stalins trawanten gedood. In het beste geval vertrekken ze naar het buitenland om hun dromen te verwezenlijken. De mannen zoeken de centra van de macht op en vertrekken naar Moskou. Jerker Spits bespreekt de roman.

Fossielen zoeken in de stad

16 januari 2017

Honderden miljoenen jaren oud zijn ze, en we lopen er dagelijks met z’n allen langs of overheen vaak zonder erbij na te denken: overblijfselen van het vroegste leven op aarde ingebed in de stenen waaruit (Amsterdamse) stoepranden, winkelcentravloeren en heel wat gebouwen zijn opgebouwd. De fossielen zijn bij het doorzagen van de gesteenten aan het oppervlak terecht gekomen en hun doorsnedes kunnen daardoor bijzonder goed worden bestudeerd. Jelle Reumer, hoogleraar paleontologie en bekend van bijdragen aan Vroege Vogels en verschillende kranten, schreef hierover het boek Kijk waar je loopt! Over stadspaleontologie.

Een fantastische oppas en een onvoorstelbare nachtmerrie

09 januari 2017

Chanson Douce is alles behalve een zacht wiegeliedje of liefdesliedje. Deze tweede roman van Leïla Slimani, waarvoor zij de Prix Goncourt 2016 kreeg, is een subtiel en indringend verhaal over zorg en verwaarlozing over arm en rijk, over egoïsme en altruïsme. In een luchtige en zeer toegankelijke stijl begint het verhaal post rem: de lezer krijgt direct het  dramatische einde van het verhaal voorgeschoteld en in de hoofdstukken erna wordt duidelijk hoe het zo ver heeft kunnen komen. Arjen van Meijgaard recenseert.

Eerbetoon aan een Indische beeldhouwer

29 december 2016

Veel mensen zullen Frits van Halls werk kennen zonder het te weten: hij was de beeldhouwer die het reuzestandbeeld bij de Moerdijk bedacht, die een van de zes rechtsgeleerden, behorend bij de Hoge Raad in Den Haag, voor zijn rekening nam en het Van Heutsz-monument in Amsterdam mee-vormgaf en decoreerde. Het boek Frits van Hall (1899-1945) biedt gelegenheid tot nadere kennismaking met deze Indische kunstenaar, die ook als verzetsman de geschiedenis in is gegaan.

MINDBOOKSATH : athenaeum